Dwa jakieś kwiaty na nieznanej łące

Znęciły razem w jedno nas ustronie...



Dwie jakieś gwiazdy, ku sobie ciążące,

Na jedno ciche nas zwiodły błonie...



Dwie jakieś piosnki, zbłąkane w tumanie

Na jednej harfie gdzieś załkały złotej...



Dwie zorze budzić przyszły nas w zaranie -

Rozlśnione w jeden smętny dzień tęsknoty...



Dwa słońca zaszły ponad ciemną drogą,

Gasnącym szczęścia krwawiąc się obrazem.



Dwa meteory błysły nam złowrogo -

I w jedną otchłań nas uniosły razem!...


Śpią lądy we mgle gęstej, która świat spowiła,

Pod gęstą mgłą, co niebo zaciągnęła w górze;

Śpią morza, niepojęta magnetyczna siła

Ujęła oceany, ugłaskała burze.



Śpią cicho na bezdrożach statki rozproszone,

W niebiosach przewodnicze śpią nad nimi gwiazdy;

Śpią orły, śpią podchmurną opuściwszy stronę,

Umilknął nad skałami grzmot ich górnej jazdy...



Śpią kwiaty, pośród kwiatów senne drzemią żmije...

I tylko na jeziorach płaczą gdzieś łabędzie...

A tu, przy chatach naszych, pies na księżyc wyje...

I przez sen głupi kur obwieszcza, że...dzień będzie...